Wat jy glo, ontvang jy.
Dit klink eenvoudig. Dit is nie. Want om te glo dat jy meer werd is — werd is vir die prys, werd is vir die kliënt, werd is vir die lewe wat jy bou — is die hardste werk wat jy ooit sal doen. Harder as die verkryging. Harder as die lysing. Harder as om kratte in 'n nou spasie op te tel totdat jou rug jou dae daarna daaraan herinner.
Ons word deur ons oortuigings gedefinieer. En vir 'n lang tyd het my oortuigings teen my gewerk.
Dit is wat ek vir enige iemand sou sê wat pas begin. En as ek eerlik is — dit is wat ek moes hoor lank voordat ek gereed was om te luister.
Die Belasting
Daar is 'n belasting wat elke verkoper betaal. Dit verskyn op geen faktuur nie. Dit wys nie in jou koerierkoste of jou veilingsgelde nie. Maar jy betaal dit in elk geval — gewoonlik in die vorm van 'n sinkende gevoel in jou maag, 'n lysing wat jy nie kan terugtrek nie, en 'n baie ongemaklike gesprek met jou geliefde.
Ek het daardie belasting betaal. Meer as een keer. En ek sou nie 'n enkele rand daarvan verruil nie. Trouens, ek is innig dankbaar vir elkeen van daardie lesse — want dit het my toegelaat om te word wie ek bestem is om te wees. Of dalk, wie ek nog altyd was. Ek moes net daaraan herinner word.
Die Vingerfout
Dit het vinnig gebeur. Die een oomblik was ek besig om 'n pragtige stel te lys — agt stukke Elesva Nederlandse Delft-erdewerk, keramiekhandvatsels geverf met die klassieke blou windmeulmotief, sout- en peperpotjies ingesluit, die soort volledige stel wat 'n versamelaar se hart laat sing. Die volgende oomblik was dit regstreeks.
Teen R120.
Ek het R1 200 bedoel. Maar die vinger het gegly, die lysing het regstreeks gegaan, en voordat ek kon knip — was dit weg. In sekondes weggegris deur iemand wat absoluut presies geweet het wat hulle pas gevind het.
Ek het die skootrekenaar stilweg toegemaak. Ek het niks gesê nie. Ek het diep asemgehaal, en ek het dit aanvaar.
Ek het dadelik geweet dit is verkeerd. Maar ek is my woord. Ek het die verkoop nagekom — geen klagtes, geen boodskap aan die koper om die fout te verduidelik nie, geen poging om dit ongedaan te maak nie. Ek het gedoen wat 'n professionele verkoper doen: ek het dit pragtig verpak, vinnig versend, en ek het geleer.
My geliefde het die grootste deel van 'n Woensdag by die veiling saam met my deurgebring. Ons koop albei vir onsself — hy kry wat hy verkoop, ek kry wat ek glo ek kan verkoop, en soms wen hy 'n poslot vir een of twee items en gee die res vrygewig vir my aan. Dit is 'n stelsel wat gebou is op gedeelde obsessie en baie verskillende markte.
En toe sê hy dit: "Jy kan nie goed goedkoop verkoop nie. Jy weet nie wat jy doen nie. Dink jy ons staan die hele dag verniet by daardie veiling om dinge weg te gee?"
Hy was nie verkeerd nie. Nie eens 'n bietjie nie.
Wat ek nie geweet het toe ek begin het nie
Die vreesbevange self was bang. Bang die stuk sou nie verkoop nie. Bang die prys was te hoog. Bang dat niemand die waarde sou sien soos sy dit gesien het nie. So sy het geprys vir die twyfelaar in haar kop in plaas van die versamelaar aan die ander kant.
Hier is die harde waarheid wat niemand vir jou vertel wanneer jy begin nie: die koper wat dinge goedkoop wil hê, is meer dikwels as nie, eenvoudig nie jou kliënt nie. 'n Koper wat aggressief afding, wat elke prys bevraagteken, wat vra dat jy die waarde regverdig van wat jy verkry, nagevors, skoongemaak, gefotografeer, beskryf en met sorg versend het — daardie koper vertel jou iets belangriks. Nie oor jou pryse nie. Oor die wanpas.
Jy stap nie in by 'n luukse kleinhandelaar en eis vyftig persent afslag nie. Jy vertel nie vir 'n juwelier hul vakmanskap is te duur nie. Die oomblik wanneer iemand dit met jou probeer doen, verstaan dit duidelik: dit sê veel meer van hulle as wat dit ooit van jou of jou werk sal sê.
Prys vir die versamelaar. Elke keer.
Want dit is wat gebeur as jy dit nie doen nie:
Die JMI No.4 gietyster-oondbraaier het vir R550 gegaan. Dit was R2 500 werd. Die Sinus 172-legkaartlamp deur Poul Christiansen, 'n ware stuk Deense ontwerpgeskiedenis, het vir R650 gegaan — internasionaal haal hulle die ekwivalent van R3 000 en meer. En dan was daar die Bitossi-planter — 'n aansienlike, pragtige stuk wat ek vir R700 gelys het voordat ek geweet het wat Bitossi was of die nalatenskap daarvan verstaan het. Daardie koper het die hele pad huis toe geglimlag. Ek is seker daarvan.
Elkeen van daardie stukke het onmiddellik verkoop. Wat jou alles vertel.
Wanneer iets verkoop die oomblik wat jy dit plaas, het een van twee dinge gebeur: jy het dit perfek geprys, of jy het geld op die tafel gelos. In daardie vroeë dae was dit byna altyd die tweede een.
Wat verander het
Eerlikwaar? Ek het myself en my tyd begin waardeer en eer.
Navorsing. Geduld. En die ongemaklike waarheid dat die stukke meer werd was as wat ek gevra het.
Ek het elke stuk begin ondersoek voordat ek dit geprys het. Nie daarna nie. Die maker se merk, die era, die patroonnaam, die fabriek, die sekondêre markwaarde. Ek het die "Het jy geweet"-afdeling op elke lysing gebou, nie net vir die koper nie — maar ook vir my, om my te help groei en die ware waarde te verstaan van wat ek eintlik in my hande gehou het.
En stadig het die pryse opgehou om verskonings te wees. Dit het stellings geword.
Hierdie week — want dit is altyd 'n reis
Ek verkoop aan versamelaars, nie aan winskopiesoekers nie. En ek sê dit met die diepste respek vir tweedehandse markte — eerlikwaar, as jy items teen winskooppryse wil hê, moedig ek jou aan om daar te gaan soek. Dit is hoe ons die selfstandiges ondersteun, geld terug in die ekonomie sit, en die mense onderhou wat vir hulself werk om iets eie te bou.
Maar wanneer jy by my koop, soek jy nie na 'n winskoppie nie. Jy sê: dankie dat jy al die voorbereidende werk gedoen het. Dankie dat jy markte en veilings deursoek het vir perfekte, lank-vergete vondste. Dankie dat jy deel is van wat my huis 'n tuiste maak.
Hierdie week het my presies herinner waarom daardie onderskeid saak maak.
My stoorplek is vol kratte — honderde van hulle, van vloer tot plafon, in 'n nou spasie wat vereis dat jy deeglik dink oor hoe jy beweeg. Elke soektog beteken optel, draai, skuif, herpak — en hierdie week was die pyne wat gevolg het die soort wat jou herinner om slimmer stelsels te bou.
Saterdag het ek 'n 100 jaar oue botterpot by die mark gekry. Dit het vir vyf uur daar gestaan voordat ek dit gekoop het — vyf uur se voetverkeer, nuuskieriges, versamelaars en handelaars — en daardie pot is deur almal van hulle misgekyk. Potte is vir my plaaslewe-liefde — 'n vorige-lewe-aantrekkingskrag wat ek nie kan verduidelik nie en nie sal probeer nie.
Die verkoper was nie by haar stalletjie toe ek dit gekry het nie, maar die verkoper oorkant haar — iemand by wie ek al baie keer gekoop het — het ingespring, 'n prys gekry, en dit eenkant gehou terwyl ek verder gesoek het. Geen ophef nie. Net vertroue, stadig gebou. Ek is opreg lief vir die netwerk van mense wat ek ondersteun, en wat my op hul beurt ondersteun.
En dan was daar die oorpak. Ek het dit in Desember gekoop toe dit warm was, in 'n krat gepak — nie net vir veilige bewaring nie, maar omdat ek dit daardie dag gebruik het om die glas wat ek gekoop het te kussing. Die broek het die skat beskerm. Dit is, eerlikwaar, die mees akkurate opsomming van my lewe wat ek kan bied. Hierdie week het ek uiteindelik daardie krat uitgepak, dit gewas en aangetrek. Die vreugde om te besef dat dit nie net pas nie, maar ook komplimenteer — dit is onbetaalbaar.
Die gejaag voorsien. Selfs wanneer jy nie gekyk het nie.
Op Vrydae gaan haal ek my jongste kleindogter — sy is drie — en bring haar om haar agtjarige suster te besoek, wat by ons woon. Ek kan dit doen omdat ek vir myself werk. Dit beteken Vrydae behoort aan hulle. Sy hardloop. Sy skommel. Sy eet kersietamaties handevol, en wanneer gevra word of sy daarvan hou, is haar reaksie 'n baie deurdagte "Hmm. Lekker, Ouma." Na skool daag die ouer een op, en dan gebeur die gelag sonder ophou — tikkie, wegkruip agter Oupa vir beskerming, probeer om 'n fiets te ry wat twee groottes te groot is, albei van hulle terselfdertyd op die skommel.
Die werknemer-weergawe van my moes polities versigtig wees, swak stelsels aanvaar, en naweke werk. Daar was baie min familietyd. Daardie weergawe van my kon nie daar wees vir die skommel nie. Vir die vreugde om tyd met kinders deur te bring sonder om gejaag te voel. Om op 'n weeksdag in die son te sit, modderige hande en vreugdevolle gille van lag te geniet.
Toe, om die week af te sluit, het 'n groot koepel in transito gebreek. R700 weg, net so. Maar hoe ons daardie oomblik hanteer, verskil. Ek kies 'n koerier wat verliese terugbetaal wanneer jy veilige verpakking kan bewys — so tegnies was die verlies net 'n vertraging in betaling vir my. Vir my kliënt hoef sy nooit 'n enkele oomblik bekommerd te wees nie. Ek het haar onmiddellik terugbetaal, en omdat my voorraad omvattend is (slegs sowat veertig persent van wat ek hou is op enige gegewe tydstip gelys), kon ek vir haar 'n ander koepel kry om te stuur.
En toe kom die stil erkenning wat dit alles die moeite werd maak.
’n Medeverkoper het vir my gesê sy het verlede week se plasing gelees en was mal daaroor. "Ek kon jou hoor praat," het sy gesê. ’n Verkoper se man, wat jare lank in die bedryf bekend is, het vir my geliefde gesê: "Jou vrou ken haar storie. Haar winkel is volgende vlak." En Sondag by die kattebakverkoping het 'n wonderlike verkoper gelag terwyl sy die pakkie aangegee het vir items wat ek by haar gekoop het. Terwyl sy na haar seun kyk, sê sy: "Ek word groen van jaloesie as ek sien waarvoor sy my goed verkoop." Ons het albei gelag. Ek het vir haar gesê: jy word nie groen nie — jy word geïnspireer. Sy het geglimlag. "Dit is waar. As ek weet hoe hard ek werk en al die moeite sien wat jy insit, glo ek jou pryse is dit werd. Ek is mal daaroor om na jou nuwe lysings te kyk."
Vir my is daar soveel meer waarde daarin om ander op te hef as om hulle af te kraak. Die vroeëre weergawe van my sou nie geglo het sy is dit werd, of inspirerend nie. Sy sou beslis nie geglo het sy kon hierdie vaardigheid so vinnig slyp nie — bloot deur vir haarself daar te wees.
Vier-en-twintig maande later
Nou is die kyk wat ek van my geliefde ontvang anders. Hy het my onlangs oor die tafel aangekyk — dieselfde man wat die veilingdag-verantwoordelikheidstoespraak gelewer het — en gesê: "Ek weet eerlikwaar nie hoe jy dit doen nie. Jy het merkwaardige dinge gedoen en ek is so trots op jou."
900 plus verkope oor drie verskillende platforms. Vyfster-graderings, en 'n webwerf wat ek self gebou het. 'n Blog wat my skoonma in Bulgarye in haar eie taal wil lees. Kliënte wat van Pretoria af gery het en meer bestee het as wat hulle beplan het.
Die goedkoper self het dit soms verkeerd gehad. Maar sy het opgedaag. Sy het geleer. Sy het gebly. En dit, blyk dit, sou altyd genoeg gewees het.
As ek een liedjie kon kies om op te som hoe ek voel, sou dit presies hierdie wees: I Work for Myself — Affirmation Club, 2026.
---
As jy die ware storie wil volg — die vondste, die chaos, die proses, en die stukke — teken in op die Curator’s Vault-nuusbrief. Elke Donderdag, reguit na jou inkassie: nuwe aankomelinge, hierdie week se Vault-tema, en die af en toe agter-die-skerms-oomblik net soos hierdie een.
— Ina Lubbe, Purveyor of Vintage Treasure
Shift2ThriftVintage • Est. 2024 • Curated Vintage, South Africa • shift2thriftvintage.co.za
💬 Neem deel aan die Gesprek in die Vault
Ek werk aktief daaraan om my globale vintage-gemeenskap uit te brei, en jou teenwoordigheid hier beteken die wêreld vir my. Ek sal graag jou gedagtes in die kommentaar hieronder wil hoor:
As jy 'n versamelaar is: Wat is die een skat in jou huis waarvoor jy met graagte volle waarde betaal het omdat jy geweet het die kurator het die harde voorbereidende werk gedoen?
As jy 'n mede-skepper of besigheidseienaar is: Hoe lank het dit jou geneem om op te hou om verskoning te vra vir jou pryse en jou waarde te begin opeis?
Los 'n opmerking hieronder — ek lees en koester elke enkele nota. As hierdie hoofstuk met jou gepraat het, stuur dit asseblief aan na 'n mede-vintage-liefhebber!
1 comment
Well done dear friend, inspiring 🩷